اثری از: عرفان دادگر نیا

نسخه مناسب چاپ
راوی فتح بود تا دم مرگ، و بدون تفنگ می جنگید جزء عادات خوب آوینی است، که سلاحش فقط هنر باشد

از خدا خواست تا شب آخر، بیشتر چشم هاش، تر باشد
جای جان دادن درون قفس، خواست دنبال بال و پر باشد

روی میدان مین قدم برداشت، تا که تمرین پر زدن بکند
آه ! راهی که مقصدش عشق است، باید انگار پر خطر باشد

تا سیاهی میله های قفس، صورت ماه را نپوشاند
پاسداری از وطن باید، جزء اهداف یک نفر باشد

راوی فتح بود تا دم مرگ، و بدون تفنگ می جنگید
جزء عادات خوب آوینی است، که سلاحش فقط هنر باشد

چهره اش مثل ماه تابان بود پر زد و بعد، قسمتش این شد
در مسیری که فکه تا مکه است، با دلی قرص ، در سفر باشد